Alweer 10,5 mnd oud...

Pff waar is die tijd zo snel heen gegaan zeg...
Zonder er veel over na te denken ben je toch alweer bijna jarig.
In die korte tijd ben je al heel erg vooruit gegaan; je eet je eigen boterhammetjes met de 7 tandjes die je hebt, weet wat je wel en niet wilt, je kunt zelf zitten, kruipen en op je eigen beentjes staan... alleen lopen zit er nu nog niet in maar jou kennende zal dat niet al te lang meer op zich laten wachten.

Ik leef nog :)

Wordt weer eens tijd dat ik wat meer ga schrijven hier...
Vanaf morgen maar eens werk maken van mijn goede voornemen.

Long time no see :0)

Er is in de laatste 13 weken een heleboel gebeurd!
Te veel om allemaal uitgebreid te gaan vertellen hier maar een paar hoogtepuntjes wil ik natuurlijk wel kwijt.


Yari heeft zijn eerste "snoepjes" al mogen proeven; met ruim acht weken had hij zijn eerste hap appelmoes al binnen.
Niet eens iets om van te griezelen ( zoals papa en mama wel hadden gehoopt ) maar smaakte zeker naar meer.
Sindsdien na iedere avond fles een lekker toetje.


Nog niet zo lang geleden, 12 september, mochten wij ook de eerste echte brede glimlach ontvangen :0)
Blijkbaar had Yari zulke pret dat zijn smile wel 15 seconden bleef hangen, niet slecht voor een eerste smile!


Nu wordt het allemaal steeds leuker; sinds een week slaapt hij redelijk door ( van 12 tot 6 ) en dat is ook echt wel te merken aan het humeur en geduld van meneer.
Lekker uitgeslapen houdt hij het uren lang vol om lekker te spelen in de box en te "vertellen" met papa en mama.

Yari 3 september 2008

Yari en Papa

Is dit niet de aller liefste slapende baby die je ooit hebt gezien... :0)
Het kostte wat moeite om hem zo op de foto te krijgen maar uiteindelijk is het dan toch gelukt.

Yari is al eventjes thuis!

Dan nu toch maar hét verhaal van de bevalling...

Op donderdag avond besloot ik nadat de laatste wedstrijd van het WK was gespeeld om maar weer eens op tijd naar bed te gaan.
Ik zat de hele dag al niet echt lekker in mijn vel maar ik had wel veel kunnen doen.
's Avonds ben ik met wat "vervelende" maar dragelijke rugpijn naar bed gegaan en ik kon maar niet echt in slaap vallen tot een uur of vier.
Op vrijdag komt Melissa altijd lekker een dagje bij mij op bezoek dus zo ook deze vrijdag.
Om 08:00 uur stond ze voor de deur maar ik had meteen een 'raar' gevoel in mijn rug en dus belde ik mijn mam die gelukkig een dagje vrij had op om te vragen of zij voor een half uurtje op Melissa wilde letten zodat ik een ontspannen bad kon nemen...
Mams wilde dit wel doen maar ze had meteen al door dat er iets niet in orde was met deze vorm van rugpijn.
Ze stond erop om even de huisarts te bellen zodat ik misschien nog even langs de masseur kon gaan die zelfde dag nog.
Na veel aandringen ging ik daarmee akkoord totdat de huisarts tot mijn grote schrik zei dat ik geen verwijskaart kreeg voordat ik de verloskundige zou bellen zodat we zeker wisten dat het niet met de bevalling te maken had.
Achteraf gezien natuurlijk maar goed ook...
Mams heeft voor mij ook de verloskundige gebeld, ze wilde graag dat ik een uurtje in bad zou gaan liggen en daarna mocht ik haar teug bellen om te kijken hoe het ging.
Nou dat was een heerlijk uurtje.
Ik heb me op mijn gemak nog even kunnen verzorgen en de pijn heb ik een uur lang eigenlijk niet gevoeld... totdat ik eruit moest kruipen... bah wat een gevoel, het was weer precies terug als voordat ik in bad ging zitten en ik had eigenlijk het plan om meteen maar weer terug te springen in bad maar dat ging niet omdat de verloskundige nog op een telefoontje van mij wachtte...
Tijdens dat telefoontje zei ze dat ze in de buurt was en dat ze dan toch maar even langs zou komen om mij gerust te stellen.
Het duurde bijna twee uur voordat ze er eindelijk waren maar goed... in mijn beleving kon ik daarna dan eindelijk naar de masseur!
Na een kort onderzoekje vertelde ze me dat er toch wel al iets van ontsluiting was maar dat sommige vrouwen het daar nog weken lang mee vol hielden, ze wilde wel dat ik even langs het ziekenhuis zou gaan om te kijken of nog alles goed was maar dat kon ik later op de dag wel doen volgens haar.
De stagiaire die ze had meegenomen wilde mij ook nog graag even nakijken om zo ervaring op te doen...
Prima, als ik er maar snel vanaf ben dacht ik nog!
Iiiie bloed!
Ze schrok zelf geloof ik meer dan ik maar mijn eigen verloskundige hield het hoofd op dat moment nog koel totdat ze besloot om nogmaals het hartje te gaan zoeken van de baby.
In mijn beleving had ze mijn hartslag te pakken maar ze wist zeker dat het die van Yari was....
60 slagen per minuut in plaats van de 150 die hij normaal had!
Grote schrik, verder geen uitleg alleen dat ik nu maar met de ambulance naar het ziekenhuis moest.
Fijn, alles wat ik niet wilde werd nu dus werkelijkheid, op zit moment wist ik nog niet dat die lijst alsmaar groter zou worden.

Tijdens het wachten op de ambulance is er continu gezocht naar de hartslag van Yari, gelukkig werd deze vrij snel weer "normaal".
In de tussentijd heb ik me zorgen gemaakt over Leon, hij moest nu toch echt wakker worden maar hij had nachtdienst gehad dus ik had best medelijden met hem dat ie nu zo vroeg moest opslaan om zijn slaapje te missen.
De stagiaire rent als een kip zonder kop naar onze slaapkamer om Leon wakker te maken maar verteld er even niet bij dat ik op de ambulance aan het wachten ben dus Leon sjokt langzaam naar de keuken om daar zijn kopje koffie te maken.

Ik loop nog even snel de keuken in om te zeggen dat hij de sigaretten niet mag vergeten mee te nemen en vlak daarna werd ik de ambulance in gedragen, dat is alles wat Leon ervan mee heeft gekregen.

Vlug achter de ambulance aangereden maar eenmaal in het ziekenhuis had hij me snel gevonden.
Er werden meteen allemaal slangetjes en monitoren op me aangesloten om van alles te controleren.
Ah getver, ze moeten ook bloed tappen.... en veel ook nog!
Nou ja dan doe ook maar als ik dan wel maar eerst iets mag eten zeg ik ze nog.
Nou oke, we wachten wel met prikken verteld de zuster me, "we hebben het toch druk met mensen die aan het bevallen zijn hier en het ziet er niet naar uit dat jij gaat bevallen"
In de tussentijd voelde ik me steeds ellendiger worden maar meer omdat ik het vooruitzicht had dat ze me gingen prikken.
Ah een nieuwe arts... Yuck niet zo fijn! inwendig onderzoek....

Ok we regelen een kamer voor je zodat je een nachtje kan blijven en morgen mag je dan weer gaan verteld ze me...
De kamer werd al voor me klaar gemaakt terwijl ze mij nog steeds aan alle kanten lek prikten om maar zo veel mogelijk vloeistoffen af te nemen en weer toe te dienen...
Opeens voel ik een harde "trap" in mijn buik van Yari.
Ik kijk angstig naar Leon en vraag hem om een zuster te roepen omdat ik volgens mij nu wel heel erg aan het bloeden ben...
De zuster komt meteen mee maar ze ziet meteen wat er aan de hand is.
Ze verteld ons dat we waarschijnlijk vandaag nog een baby'tje op de wereld gaan zetten want de vliezen zijn gebroken!

Schrik!
Dat hadden we dus tot dat moment echt niet gedacht.
Het was ondertussen al 15:00 uur en de pijn was na het breken van de vliezen ineens veel heftiger geworden.
We waren toch in het ziekenhuis dus ik dacht bij mezelf "waarom niet, je bent er toch neem wat pijnstilling nu het kan"
Ik krijg meteen waar ik om vraag maar het worden lange uren voor Leon, ik krijg een slaapmiddel toegediend wat een aantal uren zou helpen.
In die tijd heb ik niet veel meegekregen alleen dat Leon het langzaam aan tijd vond om even buiten een sigaretje te roken, "je doet maar" zei ik héél slaperig.
Om een uur op zeven was mijn pijnstilling weer uitgewerkt en kwam het meteen in alle hevigheid weer terug.
Niet leuk maar ook niet ondragelijk, ondanks dat vraag ik wel nog om een nieuwe spuit omdat het volgens mij nog wel even zal gaan duren voordat Yari er eindelijk zal zijn.

Na een kort overleg komt de verpleegster bij me terug en vraagt of ik een ruggenprik wil hebben in plaats van zo'n "slaapspuit".
Prima, je doet maar.... op dat moment maakte het mij niet veel uit wat ik kreeg als ik maar iets kreeg.
De ruggenprik zat er binnen no-time in en meteen zakte de pijn helemaal weg.
Het werd zelfs gezellig op de verloskamer onder ons twee.
Leon kreeg eindelijk iets te eten ( dat had hij de hele dag nog niet gehad op een zakje dropjes na die ook nog eens niet te eten waren ).

Dit hebben we vol gehouden tot een uur of negen.
De gynaecoloog kwam binnen om nog eens de stand van zaken te bekijken...
"Het is helemaal open" hoor ik onder het lakentje uit komen.
Ik had inderdaad al een half uurtje een vreemd gevoel, een kriebel om de zoveel tijd.
"Oh voel je dat" zei ze...
Dan heb je geluk want dan kan ik de ruggenprik aan laten staan tijdens de persweeën vertelde ze me.

Ik had niet blijer kunnen zijn al had het me denk ik op dat moment niet veel uit gemaakt wat ze met me deden als ik Yari maar kreeg.
Na 20 minuten kreeg Yari het ineens weer moeilijk.
Zijn hartslag zakte af en toe tot 25 slagen per minuut.
Yari moest er NU uit....
Ik hoorde de scharen al rinkelen op de achtergrond en ik wist wat er komen ging.
Na een korte en bondige onderhandeling mocht er geknipt worden...
Een knip in ruil voor een goed verdoofde hechting.
Ze beloofde me dat ik niets zou voelen van het hechten en op dat moment heb ik letterlijk DEAL geroepen!

Toen ging het ineens heel erg snel.
Twee maal helpen met drukken en een kleine roze wurm lag ineens bij me op de borst.
Meteen mooi van kleur en een goed stemvolume :0)
De tranen sprongen in de ogen van Leon maar hij durfde niet echt te huilen.
"Je mag best huilen" vertelde ik hem, daarop kwamen de tranen van geluk!
Het enige wat ik er zelf uit kon brengen was "wat een mini!" en dat tot wel vijf keer toe...

Meteen daarna had Leon de eer om de navelstreng door te knippen en de eerste tests bij te wonen.
Yari heeft een apgarscore van 3 x 10 gekregen, het best haalbare :0)
Na de vlugge inspectie heb ik Yari nog vijf minuten bij mij gekregen voordat hij werd weggerold naar de couveuse afdeling.
Ik zie Leon nog als kersverse trotse papa achter het karretje aan naar boven gaan.

Dit was een zwangerschap en bevalling die ik zo in tienvoud over zou doen!

Yari is geboren op 27 Juni 2008 22:25 uur!!!

Totaal onverwacht maar hij is er!


Na een zwangerschap van "slechts" 34.2 weken diende hij zich aan op ongebruikelijke wijze :0)
Het hele verhaal komt eraan als ik me iets fitter voel en als Yari weer thuis is.
Op dit moment moeten Yari en mama nog even uitrusten, mama mag dit lekker thuis doen en Yari blijft nog even in de couveuse om een échte flinke kerel te worden.

Met 44CM en 2140 gram doet hij het op dit moment al heel erg goed!

33 weken 0 dagen

En alweer een mijlpaal bereikt...
Zo langzaam aan begint het steeds zwaarder te worden qua gewicht wat ik extra mee draag maar ook om mijn ogen een hele dag open te houden en om activiteiten te ondernemen.
Het poets virus is ernstig toegeslagen en dingen die ik me in het hoofd haal móeten ook worden gedaan.
Gisteren was het zelfs zo erg dat ik binnen niets meer schoon te maken had dus ben ik van gekkigheid de auto gaan poetsen van binnen en van buiten, ik denk dat dat genoeg zegt over de ernst van de zaken in "huize Hanssen" .




Het proef-drukje van het kaartje hebben we gisteren ook gekregen.
Om eerlijk te zijn had ik dat zelf ook wel kunnen maken...
Normaal gesproken zou je een kant en klaar kaartje verwachten zodat je een idee hebt wat je de mensen straks gaat sturen maar nu kregen we gewoon een print-velletje met onze eigen tekst erop.
Lekker simpel maar waarom moest dat nou zo lang duren ( aantal weken )...

Verder zijn er niet echt veel nieuwe dingen te melden behalve dat ik me nu met een omtrek van 107 CM en een gewicht van 14 KG extra erbij best wel tonnetje rond en invalide begin te voelen :0)



Nog 7 weekjes geduld ongeveer en dan kunnen we eindelijk in het echt zien wat er al die weken voor heeft gezorgd dat ik me een ander mens voel.

Gelukkig hoef ik, inclusief deze week, nog maar 2 weekjes te werken en dan mag ik genieten van welverdiende rust!
Dat heet áls ik rustig op mijn kont kan zitten voor mijn gevoel...
Mocht het niet lukken dan ben ik al uitgenodigd bij mams om daar de woning ook eens met poets handschoenen onder handen te nemen :0)
Leon vind het trouwens wel lekker al die activiteit in huis, iedere morgen liggen zijn vers gesmeerde boterhammetjes met extra verassing op hem te wachten om mee te nemen naar het werk, zijn kopje koffie staat klaar als hij weer thuis komt en als ie weer opnieuw thuis komt van het klussen dan staat er een gezond bordje avondeten op tafel alsof er nooit iets anders werd geserveerd hier in huis ( we weten zelf wel beter... )
Ik denk dat het hem tegen gaat vallen als ik weer "gewoon" mezelf ben maar aan de andere kant wordt ie ook wel zenuwachtig van mijn gedraai en gedoe hier en vraagt ie mij af en toe om gewoon eens een uurtje op de bank te gaan zitten om niets te doen of om lekker samen een uurtje te genieten in bad van alle rust en onze laatste momenten onder ons twee.
Ergens heeft ie daar wel gelijk in maar O mijn gevoel van springbonen in de kont kan ik maar moeilijk kwijt raken...

31 weken 6 dagen

Vanmorgen bij de verloskundige geweest en daar bleek dat ons mini mensje al in de starthouding ligt om eruit te komen...
Van mij mag het eigenlijk nog wel even duren.
Het voelt allemaal zo dubbel, aan de ene kant ben ik natuurlijk SUPER nieuwsgierig naar hoe hij eruit zal zien, lijkt ie een beetje op ons en zo ja op wie?
Aan de andere kant moet ik hem vanaf dat moment ook echt gaan delen, nu is hij nog echt van mij en niemand kan eraan komen, tenminste, niet voor de echt.
Ik ben de enige die hem de hele dag kan voelen springen en schoppen maar dan kan ineens iedereen merken dat ie wakker is of dat ie eigenlijk wel wat aandacht zou willen.

We zullen zien wanneer hij vind dat het tijd is om zichzelf te delen met zijn papa en de andere mensen...
Leon voelt zich al sinds enkele weken ook al een echte papa, soms volgen er echte gesprekken via mijn buik gericht aan zijn zoon, zij het af en toe wat van sadistische aard maar goed... ze zijn er ( en ook lollig om ze af en toe aan te horen; kreten als "schop mama maar eens flink" heb ik al regelmatig gehoord ).

Verder ben ik benieuwd wanneer eindelijk de proefdruk van het geboortekaartje komt.
We hebben vandaag de drukker gebeld om te vragen hoe lang het nog zou duren maar deze zou ons morgen pas terug kunnen bellen.
Ik ben blij als dat soort kleine dingetjes allemaal geregeld zijn.

Waar ik ook nog blij om zou zijn is als die nesteldrang eindelijk over is...
Leon houdt t bijna niet meer uit en moet me herhaaldelijk commanderen om nou eens te stoppen met wassen, strijken, poetsen of stofzuigen...
Wat mij betreft zal ik ermee op houden zodra alle muren weer netjes opnieuw geverfd zijn zodat ons hele huisje ook weer echt lekker fris en nieuw uit ziet.
Tot die tijd blijf ik lekker poetsen en prutsen :0)
( volgens mij had ik helemaal nog niet verteld dat ik "opdracht" had gegeven om alle muren nog eens een grondige verfbeurt te geven )
Terwijl Leon afgelopen week in Tsjechië zat bedacht ik me ineens dat het NU wel tijd was om deze klus aan te pakken, des noods zou ik het zelf doen...

30 weken 1 dag

Nog maar 4,5 week werken en dan is het eindelijk tijd voor mijn verlof!!!
Ben nu echt de dagen af aan het tellen omdat ik het gevoel heb dat ik nog zoveel moet doen maar dat ik gewoon écht te moe ben om er aan te beginnen.
Misschien dat ik tijdens mijn verlof de laatste dingetjes nog kan regelen zoals al het kleine spul wassen en strijken, box en badje in elkaar zetten, even langs de thuiszorg en wat laatste inkopen doen die nog op het lijstje staan.



Afgelopen zondag zijn we samen met Melissa en de nieuwe camera van Leon even lekker er tussen uit geweest naar het Gaiapark.
Pff geloof niet dat ik ooit zoveel moeite heb gehad met 3,5 uur wandelen...
Vingers en tenen zagen eruit als gekookte worstjes zo dik zijn ze geworden, geen wonder dat mijn schoenen ineens niet meer zo lekker zaten en dat ik liever naar huis wilde :0)