33 weken 0 dagen

En alweer een mijlpaal bereikt...
Zo langzaam aan begint het steeds zwaarder te worden qua gewicht wat ik extra mee draag maar ook om mijn ogen een hele dag open te houden en om activiteiten te ondernemen.
Het poets virus is ernstig toegeslagen en dingen die ik me in het hoofd haal móeten ook worden gedaan.
Gisteren was het zelfs zo erg dat ik binnen niets meer schoon te maken had dus ben ik van gekkigheid de auto gaan poetsen van binnen en van buiten, ik denk dat dat genoeg zegt over de ernst van de zaken in "huize Hanssen" .




Het proef-drukje van het kaartje hebben we gisteren ook gekregen.
Om eerlijk te zijn had ik dat zelf ook wel kunnen maken...
Normaal gesproken zou je een kant en klaar kaartje verwachten zodat je een idee hebt wat je de mensen straks gaat sturen maar nu kregen we gewoon een print-velletje met onze eigen tekst erop.
Lekker simpel maar waarom moest dat nou zo lang duren ( aantal weken )...

Verder zijn er niet echt veel nieuwe dingen te melden behalve dat ik me nu met een omtrek van 107 CM en een gewicht van 14 KG extra erbij best wel tonnetje rond en invalide begin te voelen :0)



Nog 7 weekjes geduld ongeveer en dan kunnen we eindelijk in het echt zien wat er al die weken voor heeft gezorgd dat ik me een ander mens voel.

Gelukkig hoef ik, inclusief deze week, nog maar 2 weekjes te werken en dan mag ik genieten van welverdiende rust!
Dat heet áls ik rustig op mijn kont kan zitten voor mijn gevoel...
Mocht het niet lukken dan ben ik al uitgenodigd bij mams om daar de woning ook eens met poets handschoenen onder handen te nemen :0)
Leon vind het trouwens wel lekker al die activiteit in huis, iedere morgen liggen zijn vers gesmeerde boterhammetjes met extra verassing op hem te wachten om mee te nemen naar het werk, zijn kopje koffie staat klaar als hij weer thuis komt en als ie weer opnieuw thuis komt van het klussen dan staat er een gezond bordje avondeten op tafel alsof er nooit iets anders werd geserveerd hier in huis ( we weten zelf wel beter... )
Ik denk dat het hem tegen gaat vallen als ik weer "gewoon" mezelf ben maar aan de andere kant wordt ie ook wel zenuwachtig van mijn gedraai en gedoe hier en vraagt ie mij af en toe om gewoon eens een uurtje op de bank te gaan zitten om niets te doen of om lekker samen een uurtje te genieten in bad van alle rust en onze laatste momenten onder ons twee.
Ergens heeft ie daar wel gelijk in maar O mijn gevoel van springbonen in de kont kan ik maar moeilijk kwijt raken...